Home
|
Fotoalbum
|
Videoalbum
|
Stats
|
Beheer
|
Weblog Frontpage
|
Borsatoweblog maken?
|
Help
|
Borsato.nl
|
Login
|
Cinemec Ede, 24 september 2009
Gastenboek
 Moederdag 2012
Al dagen was het geheimzinnig in huize van Baaren. "Mam, kom jij wel eens achter de verkleedkist?" "Niet in deze tas kijken hoor, mama." "Wij hebben echt niet een badjas gekocht voor jou hoor, echt niet!"
 *grinnik*Ik heb me lekker slapende gehouden gisterochtend en werd "gewekt" met lekkere broodjes, een eitje, de prachtigste knutsels, een knalroze badjas (want "mama is een meisje"  en een hele mooie hanger met metalen opengewerkte harten voor naast de voordeur.Na het ontbijt gingen de mannen naar beneden en mocht ik even "tijd voor mij alleen om te doen waar ik zin in had". Dus nog een poosje heerlijk gedoezeld met een buik vol lekkers en opnieuw gewekt maar nu door Finn die nog lekker even kwam kroelen. Zàlig!
Ik ben weer bij.
Ik heb niet stil gezeten de laatste maanden, maar daar leent die kont van mij zich ook niet voor.  Dus: op Marktplaats precies de goeie lamp gevonden voor op onze slaapkamer. Daar hing nog altijd alleen een peertje. En dan bedoel ik niet zo'n lekkere sappige, helaas. Nou alleen nog een bedombouw maken en die kamer is af. Oh nee, nog twee overzet-vensterbankjes. Maar dat heeft geen haast. De rest ook niet. Vindt Teun.  Aan de andere kant van onze slaapkamer heb ik van sloophout een tafeltje gemaakt waar precies drie grote opbergdozen onder passen. Daarboven van ijzerdraad : Carpe Diem" gedraaid. " Niet alleen "pluk de dag", maar Diem is ook hoe de Achterhoekers ons dorp Didam noemen. De "ie" spreek je dan langer uit. Van datzelfde ijzerdraad ook een kaartenhanger gedraaid voor in de keuken met tekeningen van Dick Bruna er aan en daarnaast een foto van de klok van sloophout maar daar heb ik volgens mij al eens eerder over gelogd. Lekker hoekje is dat geworden, met de nieuwe rode stoel eronder. Ook buiten heb ik hier en daar wat leuke plekjes kunnen maken door potten, kistjes en een oud bankje opnieuw te groeperen. Leuk werk en veel voldoening! Dan tot slot de limegroene fatboy. Die was me een doorn in het oog maar Sil kan er zo heerlijk inkruipen met een boekje dus ik wilde hem ook niet kwijt. Toen ik mijmerde over een nieuwe hoes en stof van de markt, herinnerde Teun zich ineens de gordijnstof die we van de fabrikant hadden mee gekregen. We hebben in het hele huis dezelfde stoere antracietgrijze gordijnen laten maken en van de reststof heb ik dus nu een nieuwe hoes gemaakt, waarbij ik het label van de oorspronkelijke zak heb overgezet. Mòòi! Rits en klitteband erin en hij kan ook nog gewassen. Blij mee!!! De vuilcontainers zijn een grapje. Ik zocht me telkens rot naar die van ons op straat tussen de anderen dus wilde ik ze markeren.  Mal gesneden en geplakt, bus spuitverf uit de kelder geplukt en voilà. Helemaal goed!Naast het huidige terras buiten was het erg kaal geworden door het hergroeperen. Ik had al een stukje bepland met aardbeitjes, nu kregen we van de buurman ook nog sla en andijvie. Groenten uit onze eigen tuin... het ultieme "buiten wonen". Koninginnedag... we waren allemaal vrij en wàt een mazzel met het weer! Eèn hele dag zomerachtig en de jongens wilden meteen de badjes buiten natuurlijk. No way, dacht moeders! Voor één dag aales oppompen en dan weer opruimen... geen zin in. De oplossing was een stuk zeil, vier haringen, wat afwasmiddel en de tuinslang. Buikschuiven maarrrrrr........ Samen met ons buurmeisje van tegenover die al bijna bij ons interieur hoort hadden ze de grootste lol. De hele straat kon mee genieten, vrees ik!
Het duurt ff...
... maar dan heb je ook wat.
Maar liefst vier weken zat er tussen het maken van de schoolfoto's en het krijgen van die verrekte dingen.  Tja, geduld is niet mijn sterkste kant.Vandaag, ik geloof de enige dag dat ik niet tegen de jongens zei dat ik benieuwd was of ze de foto's zouden krijgen. kwamen ze mee naar huis. Geseald zodat je ze niet kunt scannen met met de mededeling van de juf dat je ze niet open mocht maken!!! Aldus Teije... Dikke tranen toen mama dat toch deed. Maar mama had de boodschap iets beter begrepen. Want open maken betekent gewoon "kopen". Nou, doen we dat toch! Want zeg nou zelf, dit stuur je toch niet terug? Onze trots!!!
Bij de foto van de drie jongens samen stond ik er bij en volgens mij was de eerste foto leuker, ongedwongender. Maar hij mompelde iets van "ik zie een tongetje" en dat hoorde niet en dus moest 'ie over. Dat Sil, als hij enthousiast lacht, een stukje van z'n tong tussen z'n tandjes steekt, dat hoort dan toch gewoon bij hem? Dat vind ik dus juist zo schattig onschuldig. Nou ja... ik ben geen fotograaf. Zal wel met andere ogen kijken. En ik ben er toch blij mee, da's het belangrijkst. Blij!
De trampoline staat erin maar helaas, een aantal weken later, nog steeds niet definitief. De grond is hier heel zanderig en de rand stort voordurend in. We hebben al golofplaten rondom geplaatst, die weer gestut met latten en nog kunnen we niet voorkomen dat je tot je enkels wegzakt in het losse zand rondom. De platen verschuiven of buigen gewoon weer. Zoals het er nu uitziet moet de trampo er dus weer uit en moeten we daar iets grondig gaan aanpassen. Dan willen we er graszoden omheen leggen. Het broeikastje er naast wordt een huisje met klimtoren. De jongens hebben zelf aangegeven wat ze graag willen: een schuine wand met "klimdingetjes erop", een glijpaal, een zandbak onder het dak, een balkonnetje en raampjes, een hangmat... eigenlijk willen ze meer een klimVILA. Met gouden kranen als het ff kan, haha.. Teun is er al mee begonnen en nu de inspiratie en de energie er weer is (na een periode van klus-moeheid) staat ie zo in een verloren uurtje ineens weer wat te verzinnen, te tekenen of te zagen. Helemaal leuk! Ook helemaal leuk is het INterieur. We hebben dagelijks zoektochten op marktplaats gehouden en zijn heel blij met het resultaat. Voor een prikkie hebben we al veel gekocht en zelf naar onze smaak opgeknapt. Zo staat er nu in de uitbouw, de huiskamer, een grote kast en kan ik eindelijk m'n spullen weer kwijt. (de zolder staat nog zò vol!!) De kast is 40 jaar oud en volgens mijn schoonouders een echte Oisterwijk, al zegt mij dat niet zo veel. Hij stond helemaal in de donkere boenwas. Paar dagen geschuurd met staalwol tot ik eeen ons woog en daarna weer ingewassen met witte boenwas. Dat staat, vooral in het echt, zo mooi! Je zou hem zo in de winkel kopen als vergrijsd eiken. Op de laden heb ik de knoppen vervangen door dezelfde greepjes als in de keuken. Blij!
 Op de zolder had ik nog een houten koffer die we ooit van een oude buurvrouw van Teuns ouders hebben gekregen, die staat bovenop één er van. Ik hoop dat ik er nog eentje bij kan vinden.
Verder nog een knalrood stoeltje en twee mooie lampen gevonden, beiden nog mooier dan verwacht.De zoektocht gaat nu verder naar een grijs bankstel (het liefst met een hocker), een mooi vloerkleed en zes stoffen, liefst grijze eetkamerstoelen met leuningen. Had ik al gezegd dat ik blij ben? Blij, blijer, blijest! BLIJ!!! (Leuk woord eigenlijk  )
Tenen lezen
 Elk jaar (de laatste jaren althans) rond mijn moeders verjaardag organiseer ik met mijn zusje een alternatief kadootje. Zo gingen we twee jaar geleden Chocolate Chillen in Arnhem en vorig jaar hadden we een Culinaire tour. Elke gang in een ander restaurant rond het thema Mediterranée. Hilarische avonden/ dagen zijn dit altijd. We verzinnen dan iets voor moeders en alle tantes van haar kant van de familie. En voor onszelf, geheel belangeloos natuurlijk. Dit jaar was ik al op zoek naar een leuke High tea of tapas-avond toen ik stuitte op een workshop: TENEN LEZEN. Tja, als je dan toch wilt lachen, dan maar eens die tenen van de zussen vergelijken. De dame die de workshop geeft kennen zowel ma als m'n zus en ik al jaren. Zij geeft massages, Reiki, readings en nog heel, heel veel meer. Het heeft een heleboel mailtjes en sms'jes over en weer gekost maar uiteindelijk hadden we een datum dat iedereen kon. We kregen allemaal een boekje met informatie over het fenomeen "tenen lezen". Volgens deze leer valt er van alles over je karakter uit je tenen te halen. Uit de stand er van, de grootte, de vorm en nog veel meer. Elke teen staat voor een eigenschap. Eentje staat voor liefde, één voor creativiteit, één voor gevoel en één voor wensen en ambities. Eentje voor gehechtheid en controle, voor angst en onzekerheid, voor communicatie etc. Bij iemand van wie de uiteinden van de tenen allemaal netjes op een lijn staan kun je zeggen dat hij behoefte heeft aan structuur, aan duidelijkheid. Veel ruimte tussen de grote en de tweede teen geeft aan dat het even duurt voor informatie bij je binnen komt. Het moet even bezinken, zeg maar. Lopen je tenen van heel smal naar heel breed dan heeft die eigenschap moeten groeien. Een teen die naar buiten wijst geeft aan dat je gehaast leeft. Dat je vooruit wilt. Een teen die onder de ander kruipt geeft juist onzekerheid aan. Terug willen naar geborgenheid. Ik ben nogal nuchter en een beetje sceptisch. Kromme tenen kun je ook heel goed krijgen van te strakke schoenen bijvoorbeeld (mijn oma liep jaren in te kleine schoenen vroeger omdat er geen geld was voor nieuwe en haar tenen waren mega krom gegroeid). En de vorm van je tenen, dat zit toch gewoon in de genen? Erfelijk. Maar toch... de voorbeelden waren wel erg leuk om te zien. En ik kon ze soms echt plaatsen. Zo heeft mijn creatieve tante een hele grote creatieve teen (de middelste van de linker voet) en heeft Teun, die gereformeerd en erg beschermd werd opgevoeT, eh... gevoeD hele smalle tenen die heel wijd uitlopen. Hij is nu duidelijk aanwezig zullen we maar zeggen.  De eerst volgende keer dat ik in de sauna lig ga ik toch stiekem ff tenen gluren in het bubbelbad, leuk! Drie musketiers
De kinderen gaan lekker. Heel lekker zelfs. Ik ben echt trots op hoe ze hun leven hier hebben opgepakt.
Finn heeft het alleen vorige maand  een paar weken moeilijk gehad. Ging ineens in z'n broek plassen en huilde snel. Meteen kort gesloten met de juffen en inmiddels zijn we met z'n vieren tot de conclusie gekomen dat hij even een terugslagje had na alle drukte, zoals Teun in januari al had. Moet er schijnbaar toch uit.Maar het leed is alweer geleden. Hij heeft weer humor, verzint weer van alles, van optredens thuis tot hutten bouwen. De foto hiernaast is van de maandviering op school. Helemaal zijn ding: elke maand zijn er twee klassen (onder- en bovenbouw door elkaar) die een optreden doen. Dansjes, toneel en zang over één thema. Vooraan stond 'ie. Dit was zo ongeveer het enige moment dat hij de zaal in keek, de rest van d  e tijd zong hij onafgebroken voor z'n van-trots-gloeiende-moeder. *glim*Deze foto vind ik pràchtig! Zo Finn  Met het verjaardagsfeestje van neef Ties gingen de kinderen naar het Watermuseum in Arnhem, waar ze allerlei proeven mochten doen en een heus diploma kregen. In dat laboratoriumjasje, met z'n stoere bril en zo geconcentreerd loop ik over van liefde voor hem! (Hij maakt hier overigens zelf shampoo die hij later mee naar huis mocht nemen)  Optredens, ik zei het al, zijn ook thuis een hit. Finn heeft zelfs een bord getimmerd dat in de voortuin staat met een briefje erop: "hier woont iemant die graag wilt singen". Een paar weken geleden waren onze vrienden uit Amsterdam een dagje op bezoek en natuurlijk werden we met z'n vieren op een rijtje gezet. Stereo met Michael Jackson op standje levensgevaarlijk en we waren getuige van de Jackson Five Second Generation! Zelfs kleine Sil deed z'n stinkende best,  prachtig!Over Sil gesproken... hij is een stuk rustiger. Hij praat en kan in z'n brabbeltaaltje al best duidelijk maken wat hij wil. En dat scheelt echt enorm! Hij kan nog heel driftig worden als iets niet lukt of als iets niet mag. Maar hij knuffelt, benoemt wat hij voelt, slaapt meestal goed en is vooral BLIJ! Zo verschrikkelijk fijn! Hij kan heel goed zelf spelen maar papa of mama in het spel betrekken... daar kan niks tegen op. Papa's neus is hier èrrug ziek, zie je? Gelukkig, daar is dokter Silliebillie. Wat een opluchting!  Heel grappig om te zien ook hoe ze steeds meer aan elkaar hebben. Ik hoor Sil vaak: "Tei, Teihei, kom kijken! Tei kom Sil mee!" Of: "Finn, heppe Sil?" (Wil je even helpen?) Ze vullen elkaar aan in het fantaseren bij de treinbaan of met de auto's en lachen om elkaars grappen. Enige moeilijke blijft eigenlijk de Lego. Dat vinden ze allemaal mooi maar er is er maar eentje die er niet te lomp voor is: Finn. Tei probeert al wel wat hoor maar het breekt nou eenmaal weer snel in stukken. Ze hebben boven een tafel vol en als Sil er ook oud genoeg voor is mag het naar beneden. Beloofd is beloofd. Ook Tei gaat heerlijk. Had een heel goed rapport en.. hij is verliefd! Op Cheyenne. Dus! Haha, vier jaar! Volgens nichtje Imke die bij hem in de klas zit gaven ze zo vaak kusjes dat de juf zei dat het nu wel genoeg was!  *grijns*Thuis is hij ook een heerlijke knuffel. Zegt echt oprecht dat hij het eten zo lekker vindt 's avonds, of dat ik de allerliefste mama van de hele wereld ben. "Van de onderwereld tot aan de hemel en weer terug, en dat is hèèl ver!" Hij slaapt goed, (vr)eet als een bouwvakker, is gek op de trampoline en op z'n knuffels. Pip is zijn "meisje" en hij is haar "moeder". Pip moet overdag in bed blijven maar hij verdwijnt regelmatig de trap op omdat "Pip mama mist".
Inhaalslag
Ik had hèèle goeie voornemens! Loggen is leuk namelijk. En ik ben gesettled. Of wè zijn gesettled.Dus heb ik weer tijd. Toch?
Ehm... *schraaptdekeel* Goed, vul zelf maar in. Misschien toch ook eens "nee" leren zeggen af en toe.
In de aanloop naar Pasen wordt hier Palmpasen gevierd. De kinderen namen allemaal een stok mee naar school waarvan de basis al versierd was met crepe papier. De dag voor de optocht maakten ze allemaal hun eigen broodhaantje op school dat, voorzien van naam, mee ging met de bakker en de volgende ochtend vers gebakken weer werd gebracht, net nadat we met een paar moeders, juf en een oma de kinderen hadden geholpen om al hun knutsels en zelfgemaakte slingers aan de stok te maken. Zelf met hamers punaises in dat hout rammen, dàt was wat!!! En toen de optocht. Een enorme sliert met kinderen (volgens mij 8 groepen), al zingend op weg naar het apartementencomplex voor ouderen. Hartstikke leuk, al werden de stokken halverwege steeds zwaarder voor de allerkleinsten en werd het "begeleiden" meer "dragen". Schatjes. Twee broers met mooie palmpasenstokken... dan kon Sil ook niet achterblijven, school of geen school. En dus kreeg hij een heuse eigen stok. Mèt zijn vriendjes Woezel en Pip er op. Leuk om te maken en leuk om dat koppie te zien. En het haantje? Tja, die hàd hij wel... maar in je mond is het veel lekkerder dan op de stok!  Pasen. Hier vlak in de buurt is sinds een paar jaar een flink paasvuur. Wat begon als een aardigheidje is uitgegroeid naar een festijn met feesttent, muziek, parkeer-begeleiding en betaald parkeren, en een professionele aanpak door en met de brandweer. Enfin, we zijn er met de boys gaan kijken. machtig en indrukwekkend was het. "Vet cool" dat neef (en brandweerman) Bas het aan stak en dat de temperatuur zo hoog opliep dat werd gewaarschuwd voor de hekken die heet konden worden, al was de afstand nog zo groot. We bleken precies onder de roetpluimen te staan en hebben hèèl snel een andere plek gezocht. Volgend jaar weer! . Carnaval, mèt Marco!
 De mooie "vlinder"dames hadden last van de wind. Wat zullen ze nu spierpijn hebben.Nogmaals de "Voice of Holland-wagen", achterop zie je nog net MarcoDe politiek was ook weer goed vertegenwoordigd. Wilders, Cohen, Rutte, de wc's in de trein, Griekenland... Noem maar op, het was er. Die koppen van bekende Nederlanders vind ik toch altijd wel het allermooist en zò knap gemaakt!Een van de wagens viel met een enorme knal midden voor onze neus stil. Iedereen eraf en het euvel bleek een klapband. Achteruit manouvreren en zo onze straat in. Zo'n beetje voor ons huis de band verwisseld en net voor de allerlaatste wagen (die liet hem we weer netjes tussen) kon hij er weer tussen, begeleid door luid applaus van ons. Blij voor ze!
Ik heb me meer dan ooit kunnen uitleven met schminken. Zelfs Sil begint er nu om te vragen en op de valreep heb ik ook nog wat familieleden beschilderd. Leuk!!!
Ze hangen!!
Hier kon je al lezen dat we ze gingen bestellen. En ze hangen. En ze hangen mòòi!!! Niet alleen is het ineens aangekleder, gezelliger, maar bovenal geniet ik telkens weer als ik de eetkamer in loop. Onze jongens. Op 0.40 bij 1.20!!
|
|||
RSS Weblog
Techniek & Webdesign : Qball Internet BV
Marco Borsato - Borsato.nl