Welkom in m'n gastenboekbusje, 
schrijf je een stukkie met me mee?
Leuk als je een bericht voor me achterlaat...
x Cindy

In februari 2010, amper een paar maanden na Sils geboorte, werd ook het idee om te verhuizen geboren. We hadden een extra kamertje gecreëerd, maar dat was ten koste van bergruimte gegaan. En wat zou een grote schuur heerlijk zijn voor het klussen aan de bus. En wat zouden de jongens heerlijk kunnen spelen in een grote tuin...

Voors en tegens tegen elkaar afgewogen, financiële situatie weer laten bekijken, Funda afstruinen en makelaars uitnodigen.
April 2010: het TE KOOP-bord kon in de voortuin.

Juni 2011: na eindeloos wachten, bezichtiging na bezichtiging, prijsdaling na prijsdaling was het dan zover. De koop was rond: een nieuw stelletje zou, net als wij 12 jaar geleden, in het najaar z'n intrek nemen in hun droomhuis. Ons huis.

29 juli 2011: Na eindeloos wachten en over en weer bieden was het rond: we hadden ons droomhuis to be! Per 1 november 2011 zouden we de sleutel krijgen van ons nieuwe huis. Maar liefst 800 vierkante meter grond, een twee onder één kap uit 1957 en keurig onderhouden. Qua inrichting en aankleding naar ons idee wel verouderd, maar smaken verschillen nou eenmaal en de dame die het huis verlaat is 82 dus wat wil je.

21 augustus 2011. Na wekenlang dozen pakken is de dag gekomen dat ik met de jongens naar Didam vertrek. Teun blijft nog een week in ons oude huis omdat er nog waardevolle spullen staan. Hij kan nog een week op z'n fietsie naar z'n werk in 10 minuutjes.
Er wacht ons een warm welkom en Finn gaat voor het eerst naar zijn nieuwe school. Toevalligerwijs kan hij ook nog meteen beginnen met zwemles. Beetje veel eigenlijk in één keer maar hij doet het en hij kan het. De kanjer!

1 september 2011 Ons oude huis is leeg. We doen nog één keer zelf de deur open en dicht op deze vroege ochtend en na nog een laatste knuffel aan een paar buurtjes gaan we naar de notaris. Ons huis is ons huis niet meer. Ede is ons Ede niet meer. Toch even moeilijk als je zelf nog geen nieuwe plek hebt. Ik voel me ontheemd.

1 november 2011 Eindelijk, eindelijk... nu zijn de rollen omgedraaid. We gaan weer op weg naar een notaris, nu in Didam. We zijn opgewonden en ook een beetje bang dat die lieve oude Dietje het niet droog gaat houden als ze de sleutel van het huis waarin ze 53 jaar heel erg gelukkig is geweest, aan ons zal overdragen. Maar wat is ze dapper. Ze pakt ons stevig vast, heeft speelgoed van vroeger achtergelaten voor de jongens, met een lief briefje er bij, heeft een bos bloemen voor ons (en van ons krijgt ze er meteen weer één terug) en vertelt nog wat laatste herinneringen.



  Zij sluit een waardevol boek. Met het verhaal van twee jonge verliefde mensen die van hun eigen gespaarde geld dit huis lieten bouwen. Die van een vrijstaand gepland huis een dubbel woonhuis lieten maken om hun broer en zwager onderdak te kunnen bieden met zijn toekomstige gezin.
Die er vier kinderen kregen, twee jongens en twee meiden. Die heel hecht waren met de hele buurt en een aktieve buurtvereniging oprichtten. Die later nog een bijkeuken lieten bijbouwen en met veel liefde hun huis en tuin telkens tot in de puntjes verzorgden. Die een tuinpad aanlegden die de rode draad in hun levens werd. Het tuinpad waarop de kinderen aan de hand van hun vader leerden lopen, en waarover de groenten die verbouwd werden naar binnen kwamen die de mondjes weer voedden.
Waar ze meerdere keren onderdak boden aan studenten, bouwvakkers of wie dan ook. Plaats genoeg in deze liefdevolle "herberg".
Het verhaal met daarin de aanbouw die in 2002 werd gebouwd om daarmee de huiskamer en bijkeuken te vergroten, zodat vader tijdens zijn ziekbed in alle rust in de voorkamer kon liggen. Dichtbij iedereen die hij liefhad en met uitzicht op zijn geliefde straat en buurtjes.
Waar uiteindelijk tot groot verdriet van iedereen die achterbleef vader in 2006 zijn ogen sloot, moe gestreden.
Waar moeder keer op keer viel en als gevolg daarvan operaties aan haar heupen en rug moest ondergaan en waarna ze onder ogen moest zien dat een groot huis en een grote tuin haar boven het hoofd waren gegroeid.   

Dat boek, met al die mooie verhalen en foto's, mogen wij opnieuw openen. Weer met liefde. We hebben een heel fijn contact opgebouwd met Diet ("mevrouw" zeggen we al lang niet meer) èn haar kinderen. We zagen elkaar regelmatig, zijn wezen kijken in haar nieuwe appartement, en over een paar weken komt de hele familie hier kijken naar het resultaat van noeste arbeid.
 

Want de afgelopen maanden is er dus verschrikkelijk hard gewerkt. Teun en ik waren er elke dag. Ik overdag, pendelend tussen mijn oudershuis, school en het nieuwe huis. En niet te vergeten, m'n nieuwe baan. Ook die begon, heel handig, op 1 november!
Teun 's avonds na zijn werk. Hapje eten bij pa en ma en hup, daarheen. Mijn vader en moeder zijn onmisbaar geweest. Ma had heel graag veel geholpen maar was eigenlijk vooral nodig en heel waardevol als baken in de zee van onrust voor Sil. Die kreeg het na een paar weken steeds moeilijker met mama die alsmaar weer weg ging. En Teije. Dat lekkere menneke ging, jaja: op 1 november, voor het eerst naar school, opgevolgd door Sinterklaasgekte. Pa heeft geschilderd en heel wat puin afgevoerd. Een tante hielp behangen, vriend Paul, oom Henk en (schoon-)zus Marieta schilderden en dan waren er nog de zwagers die hielpen overhuizen.
Liters witte, appelgroene, aquablauwe en landelijk groene latex zijn er door gegaan. En nog meer liters witte lak, door ons al gewoon simpel 9010 genoemd. Grondverf, dozen en 9010... ik kan ze ff niet meer zien!

Tijd voor foto's!

Ons nieuwe huis, eindelijk! Als we terug komen van de notaris staat daar plotseling al een bordje in de voortuin: WELKOM IN DE BUURT. Nog helemaal verrast openen we voor het eerst de voordeur. Het grote avontuur kan beginnen. Inmiddels hangt er een nieuw bordje naast diezelfde deur. Met daarop de namen van 5 hele blije en trotse mensen, groot en klein!




Hèt grote project was de badkamer boven. Die wilde vooral ìk heel graag. Met drie kleine kinderen is een extra toilet boven geen overbodige luxe, en ook een dubbele wastafel zag ik wel zitten, met het oog op vier scherende mannen in huis in de toekomst.
Beneden, naast de voordeur, is de eigenlijke douche, bij het toilet in. Dat voldoet prima hoor, zeker nu er ook nog een heerlijke regendouche hangt. Maar mijn wens is eigenlijk om die een keer te vervangen door, naast het normale toilet, een urinoir aan de muur. Weg met dat gespetter!!! Zowiezo moeten we er nog aan de slag want er loopt, vanwege de nieuw aan gelegde badkamer erboven, een enorme rioleringsbuis dwars doorheen. Er komt nog een verlaagd plafond en een koof om die weg te werken.

Het kleinste slaapkamertje boven is dus opgeofferd aan de badkamer. Dat heeft wel als consequentie dat Finn en Teije een slaapkamer moeten delen maar dat vinden ze eigenlijk wel gezellig. En wie weet kunnen we later nog eens een nieuwe kamer creëren.
De collage hierboven toont het kamertje met inbouwkast, waarna die wordt gesloopt. op deze plek is nu de inloopdouche.



Ik weet niet of het goed te zien is maar bij één van de eerste klussen voor mij, het afsteken van het behang in de toekomstige badkamer, heb ik me kostelijk vermaakt met de verrassingen die ik tegenkwam. Niet alleen bleek op elke behangen muur geschreven te zijn wanneer en door wie het behangen was, maar op dit kamertje had iemand zijn creativiteit de vrije loop gelaten en was aan het tekenen geslagen. Hier zie je bijvoorbeeld Adam en Eva in hun blootje, met het bijschrift: "En Adam sloeg Eva met de suukerbieten veur de kont". In het Achterhoeks dus.


Of wat dacht je van "Sinterklaas in Adamskostuum"...




Foto's boven in de hoeken: er moest een nieuwe aansluiting worden gemaakt op de riolering buiten. Dwars door de buitenmuur. Verder de contactdozen achter de wastafel (foto was om later terug te kunnen zien waar de leidingen lopen) , de nieuwe leidingen in de vloer en de riolering beneden onder het plafond door.
Rechts onderin is de badkamer boven net gestuct. Voor het eerst. Later kwam de tegelzetter en bleek alles schots en scheef. Eén muur stond 2 cm uit het lood. De tegelzetter liep zo weer weg. Daar begon hij niet aan! 's Middags kwam de stucer het over doen, waarna de aannemer rond etenstijd een check deed en hem 's avonds voor de derde keer liet terug komen. Om nu niet een paar plekken, maar alles over te laten doen!
Ook de foto links onder had een staartje. De dikke standleidingen die verwijderd waren waren vervangen door dunne waterleidingen. Waardoor we beneden ineens geen verwarming meer hadden. Dus kon de boel weer open gebroken worden... Fijn.




Goed. Er was gestuct. De tegels waren, eindelijk, na drie weken gearriveerd. Waarbij bleek dat voor twee muurtjes de verkeerde waren besteld. Over en weer geharrewar maar joehoeeee... ik had het zwart op wit, per mail! En toen waren de goeie tegels er ineens binnen een dag, zo gek!
En toen bleek de badkamerspecialist failliet! Echt. Maar, hiep hoera weer voor mij, ik had twee dagen daarvoor de spullen zelf al gehaald met de auto. Dus waar de aannemer 's avonds voorzichtig belde dat we een probleem erbij hadden, kon ik opgelucht ademhalen en vertellen dat, op de drukknop van het toilet na, de toiletpot, de drain en de kranen veilig en wel al in het huis lagen. Dus!  Hihi... Die drukknop is ook goed gekomen, hij kon elders worden besteld. (Vervelende was wel dat de man van vriendin Esther op dat moment dus zijn baan kwijt raakte. Daar zat ik dan wèl weer mee.)
Verder alles oké? Nou, de hardstenen Belgische dorpel kon niet komen. Want we hebben een houten ondervloer. En dat was de aannnemer even vergeten. Het werd dus een houten. "Oh... heb ik een alternatief dan?" Nee. "Gaat er natuurlijk wel geld af?" Nouuuu...... *zucht*




De radiator, in één keer goed, jawel! De douche? Die werd niet goed warm. Teun heeft zelf de thermostaatkraan er maar eens af gehaald waarna bleek dat die helemaal vol met gruis en smeer zat. Sjonge wat knullig. Schoongemaakt en ja hoor... het stoomt nu niet meer alleen uit mijn oren maar òòk uit de douche! *grijns*
Enige probleem nu nog is de stank uit de drain. Die blijkt te komen door dat ik na een hele hoop twijfel (en gelukkig nog overleggen met Teun) een kapje heb weg gegooid dat niet de bescherming tegen bouwafval, maar de stankafsluiter blijkt te zijn.
Ja, weet ik veel? Had die drain er dan zelf ingelegd, meneer de loodgieter!


EN DIT IS 'M!!!!!!!!!!
Afgelopen maandag heb ik de laatste hand gelegd aan het verfwerk van de deur en nu is nog het wachten op de nieuwe stankafsluiter en een nieuw randje kit tussen de vloertegels en de dorpel. Die heeft er namelijk bijna een week over gedaan om te drogen. En na een week van autootjes, kindervoetjes en stof liggen de klodders er bij. Komt goed. Denk ik...






We hebben nog meer kamers, al zou je dat haast vergeten. Hier is Sils domein. Van een rommelkamer naar een peuterkamer. Hij is nog niet helemaal af omdat hij ergens dit voorjaar een halfhoogslaper krijgt, en we dan definitief alles kunnen inrichten. Zijn broers lagen er nu al wel zo'n beetje in, op deze leeftijd. Maar ja... Sil is Sil, hè? Dus toch nog maar ff niet. Het bed wacht geduldig op zolder tot Sil ons het vertrouwen geeft dat hij er niet elke nacht uit lazert.





Onze kamer dan. Een balzaal gewoon! We hebben er de wastafel verwijderd. Er was alleen koud water en tja, we hebben nu een douche mèt dubbele wastafel! Ook hier is het nog niet helemaal af. Teun gaat van steigerhout nog een ombouw achter en om ons bed maken. Handig, zo'n mannetje met rechterhanden!




Diets logeerkamer werd de slaapkamer van Teije en Finn. Helemaal wijs zijn ze met hun stapelbed. Sinterklaas vond een paar bedlampjes en twee dezelfde dino-dekbedden. Op de ramen heb ik in raamfolie dino's uitgesneden en speelgoeddino's kleden de rest aan. Tapijtje op de vloer (die binnen een week al werd onder gek.tst), schoolbordverf op de kastdeuren... helemaal blij zijn ze!




We zaten nog niet koud in het huis toen door de wind de achterdeur dichtsloeg en de ruit eruit vloog. Tegelijkertijd ontdekte ik hondenpoep aan mijn schoen. Meteen het huis ingezegend .
Hierboven de overloop. Tot aan het plafond gesaust in het granol, allemensen wat een kl*teklus is dat! (Dank je wel, papsie!!!) En dan de latjes van de lambrisering... hoeveel zou ik er geschuurd, geplamuurd, ontvet en geschilderd hebben? Honderden!



Onze giga bijkeuken, één van de dingen waar ik als een blok voor viel! Wat een heerlijke ruimte is dat! Links voor, rechts na. Inmiddels is het aardig opgeruimd en zijn er plannen genoeg voor. Er komt een kastenwand op maat rond de vriezers en de droger, over de hele wand tot aan het plafond. Er komt een blad om was op te vouwen en de wasmachine komt nog op een verhoging waar de wasmand onder past. De kinderen hebben er elk een bak in een stelling met wanten, dassen, tassen en laarzen. Ideaal!!!




De voorkamer dan. Toen wij kwamen bezichtigen stond er een ziekenhuisbed. Het is de laatste maanden slaapkamer geweest maar ik kon er meteen doorheen kijken. Een heerlijke speelkamer voor de jongens met kamer-en-suite deuren die we wit schilderden. De steenstrips muren hier en in de eetkamer hebben we laten aansmeren en landelijk groen geschilderd.
Onze oude eetkamertafel staat er in zolang die niet is verkocht en eigenlijk blijkt dat een geweldige knutseltafel.
Erboven hangen takken van de buurman die ik wit spoot en waar telkens weer iets anders aan hangt, het hele jaar door. Lichtjes er bij voor als het schemert, helemaal gezellig.
Op het glas van de schuifdeuren komt nog iets grappigs maar dat zit nog ff in het vat. Ben er bijna uit.
De enorme speelgoedkast hadden we al tijden in stukken en brokken op zolder staan in Ede. De beroemde Billy van Ikea, we kregen hem van een collega van Teun.
Wit laten spuiten door mijn oom, nieuwe knopjes er op en voilà!
Op de muur waar je Finn en Tei behang ziet krabben zit nu heel stoer behang met reliëf van Lief. In het plafond, maar dat geldt ook voor de huis- en eetkamer, zit tussen de witgeverfde balken nog vezelplaat. Heel lelijk en er komen witte latjes voor in de plaats. Ik heb een voorbeeld en daarmee krijgt het straks een boerderij-sfeer. Maar voor het zover is..... verven, verven, verven.....




De keuken dan. Die is klein. Er staat een klein eettafeltje in waar we net met z'n allen aan kunnen zitten. Vanwege het budget hebben we alles laten zitten. Alleen geschilderd en nieuwe tegels en een aanrechtblad laten komen. En wat is het gaaf geworden, al zeg ik het zelf! Past helemaal bij het huis, maar toch is het eigentijds. Het fornuis heeft even problemen gegeven. De dag voor kerst bleek waarom. Ik stond erop dat de loodgieter kwam want ik had geen gas genoeg. Kon maar op één pitje tegelijk koken. Dat was natuurlijk "onmogelijk". Want dan zou ik "ook geen verwarming moeten hebben". En zo.
Maar ik had wel gelijk. Bij het aanleggen van een sleuf tbv een stopcontact voor de vaatwasser hadden ze dwars door de gasleiding gezaagd. Nieuw stuk ertussen gezet.... en vergeten de leiding door te blazen. Met als gevolg dat die hartstikke verstopt zat! Een dikke prop natte stof kwam eruit na dat de compressor erop werd gezet.
*weer een zucht* Excuses? Nòòit van gehoord...
Teun is op dit moment bezig een vitrinekast te bouwen, op maat, waar ook de magnetron in past. Ook hier nog latjes in het plafond en dan is het klaar!!!




De huiskamer is eigenlijk nog heel kaal dus daar heb ik nog niet veel foto's van. Het is heel ruim allemaal en we willen het in de komende maanden aankleden met vloerkleden, canvas panelen, nieuwe eetkamerstoelen en kasten. Aan weerszijden van de toog, waar je van de eetkamer naar de huiskamer gaat, maakt Teun twee grote vitrinekasten, weer op maat.
In de huiskamer wil ik graag een uitbreiding op de TV-kast en de stoelen en kleden.... zoveel moois gezien, maar nu nog proberen een aanbieding op de kop te tikken. Of marktplaats, of een veiling of...? (Op onze slaapkamer hebben we sinds kort een grote koloniale kast. Staat ineens heel gezellig en... van het kringloopcentrum voor een prikkie!, Kijk, dàt vind ik nou leuk!) 




Nu is het tijd geworden voor de leuke dingen. De persoonlijke finishing touch. Mijn ding!!
Komende jarenn valt er hier en daar nog wel wat te doen. Het dak moet vervangen, we willen de garage graag vergroten zodat ook de bus er in kan, en het liefst een punntdak er op. We willen graag dubbel glas en de voegen moeten worden vervangen.
En dan heb ik het nog niet eens over de tuin.... In etappes. Alles in etappes. En dat geeft niet, want de titel zei het al: Ik, nee wìj, zijn nu al verliefd!
Op elkaar, op deze plek, en vooral: op ons huis!!

Ik ga een traditie doorbreken. Nu ik dan toch eindelijk weer aan het loggen ben, ga ik jullie alsnog, op 24 januari, 11 hele gezonde, liefdevolle, succesvolle, wijze, geduldige, gelukkige en prachtige maanden wensen!!!!
Kan best, toch?

Oja, had ik al verteld dat het even duurde voor we doorhadden dat Sil z'n waggelloopje 's nachts niet door vermoeidheid kwam? Dat hij stiekem de restjes champagne uit ònze glazen dronk in plaats van de kinderchampagne uit z'n eigen plastic kinderchampagneglas?
Niet? Nou, bij deze dan.
En nou niet meteen meldpunt kindermishandeling bellen, hè?

Ik was erg verrast door de vele reacties op mijn log over Teuns gezondheid. Ik had tenslotte al zo lang niet meer gelogd. Dan mòet ik natuurlijk even een update plaatsen:

Het gaat weer beter hier. Teun heeft geen hartkloppingen gehad en de uitslagen waren vrijwel allemaal goed. Zijn nierwaarden zijn aan de hoge kant maar niet verontrustend en z'n zoutgehalte is te hoog. Ik verklaar dat door de te hoge bloeddruk.
Al met al lijkt het een waarschuwing van z'n lijf te zijn geweest op het moment dat hij juist tot rust kwam. Zoals je vaak hoort van mensen die iets krijgen na de VUT of in de vakantie.

Hij moet nu opnieuw naar de huisarts om z'n bloeddruk nog eens te meten en een plan van aanpak te maken. En tja... proberen het de volgende keer te voorkomen. Met wat meer rust. Dus minder o-ver-wer-ken!!!!! ... En zo, Teun. Maar zoals ik al zei: "tja..."
Teun is Teun. Eigenwijs verantwoordelijk.

Je bent lief, je hebt gedaan wat je kon en ik ben hartstikke trots op je!!!
 

Soms...

woon je veel te ver weg
zou ik iets wezenlijks voor je willen kunnen doen
zou ik je tegen al het kwaad willen beschermen
zou ik al die anderen de ogen willen openen
zoek ik woorden om je te vertellen hoe waardevol je bent
maar is m'n log enkel maar een log
zou ik de dagen, weken voor je uit willen schuiven
en de toekomst voor je willen sturen
wil ik je gewoon m'n schouder even bieden
want daar zijn vriendinnen voor
soms doet jouw vrees en pijn mij ook pijn
omdat ik zomaar van je ben gaan houden
en omdat je beter verdient


Soms...

is dat vandaag!

Soms kan ik niet voluit praten, omdat dit het www is...

Geef me je angst
ik geef je er hoop voor terug
geef mij nu de nacht
ik geef je de morgen terug
zolang ik je niet
verlies
vind ik heus wel
m'n weg met jou









Maandag belde hij. Voelde zich niet goed, kwam naar huis en wilde naar de huisarts. Duizeligheid en hartritmestoormissen sinds zondagavond maakte dat de schrik even toe sloeg. Verslagen voelde hij zich. Bang en bezorgd.
Z'n hart blijkt te snel te slaan. Te onrustig ook en z'n bloeddruk is veel te hoog. Dat was het afgelopen zomer al en nu dus hoger.
De dag er na bloedprikken, weer werken en nu wachten op de uitslag. Erfelijk bepaald? Drukte en stress na een jaar zonder vakantie, verantwoording op het werk door het opklimmen naar leidinggevende en met een dubbele verhuizing? Juist nu alles op z'n plek valt even een pas op de plaats omdat je lichaam er om vraagt? Ik vermoed van wel, we zullen zien.

Het heeft grote impact op hem. Ik zie hem worstelen met schrik, angst, onzekerheid en hoop. Ik zie hem anders naar de kinderen en mij kijken. Aanhankelijk en steun zoekend. Ik zie zijn bleke gezicht en de rust van zondag die heeft plaatsgemaakt voor de zorg om dit huis en dit gezin. "Wat als ik niet meer kan werken? Moet er dan weer een "Te Koop" -bord in de tuin?

Ik zie de laptop die ineens nauwelijks wordt aangeraakt. Koffie die hij ineens nauwelijks nog drinkt en de deken die hij op de bank over zich heen trekt 's avonds. Teun zonder koffie? Zonder laptop en koud??? Dat heb ik nog nooit eerder mee gemaakt! De 15 kilo's die hij kwijt is geraakt de laatste maanden staan hem goed, maar is het alleen door het harde werken?

Ik heb er vertrouwen in en geef hem weer hoop. Maar stiekem, heel stiekem wou ik dat die uitslag er al was. Een gunstige dan.

Hij komt echt nog, die log over ons nieuwe huis. Met alles erop en eraan. Dussss.... wees gewaarschuwd .
Het leukst, voor mij althans want Teun is meer van het grove werk, aan een nieuw huis is toch wel het inrichten. Ik kan maar zo een keer of twintig schuiven met van alles tot ik tevreden ben maar wat heb ik daar een plezier in! M'n creativiteit stoppen in de plek waar we ons gelukkig voelen, met als doel er een steeds persoonlijker sausje over gegoten te krijgen. Het huis dat 53 jaar van een liefdevol ander gezin was, nu tot òns huis te maken. Kost een beetje tijd maar dat geeft niet. (Zei de impulsieve ongeduldige Cindy,  *proest* )

In de kamers (jaja, ik zei kamerS: een voor- anex speelkamer, een eetkamer en een aanbouw, anex huiskamer) beneden heb ik drie muren naast elkaar groen laten sausen. Landelijk groen is het, met een vleugje grijs er door. Niet de allermodernste kleur maar het past erg mooi bij dit huis en steekt mooi af bij het wit geverfde balkenplafond. Alle drie dezelfde kleur maar overdag kun je goed zien wat licht met je huis doet. Dan lijkt het telkens een andere kleur groen. Maar goed, lange inleiding voor een idee met foto's. Ik wil op één van die groene wanden drie canvas doeken naast elkaar. Alle drie de jongens een eigen doek in plaats van overal kleine lijstjes en dan ook alle drie in dezelfde tint, en het gezicht in dezelfde houding.
Tig foto's heb ik gemaakt maar mijn toestel leent zich er niet goed voor. Bij sterke uitvergroting is het veel te korrelig.
Een neefje van me is vorige week hier geweest om goeie foto's van ze te maken en volgende week ga ik ze bestellen: drie doeken van 40 cm bij 1.20. Waarschijnlijk komen ze naast elkaar boven de eettafel maar ik ben er nog niet helemaal uit. Zou ook maar zo eens in de uitbouw kunnen, boven de bank.

Ideeën? Graag! Kom maar op...
(Dit zal het ongeveer worden: )

Wordt vervolgd...

Ik zei het al in mijn vorige log: ik heb veel, hèèl veel in te halen. Het zou een meters lange log worden als ik alles erin zou proppen dus ik hak de afgelopen maanden maar in stukjes. Ook al is het één en ander dan wel wat achterhaald inmiddels. Kan ik half januari nog over de feestdagen schrijven? Ach ja... why not?

Kerst. Wat hadden we daar naar uitgekeken! Finn en Teije vanwege de kerstboom die we zouden kopen. Die hadden we in 2010 niet gezet omdat het huis te koop stond en de boom de huiskamer nog kleiner zou maken. En in 2009 was ik net bevallen van Sil. Nog zoekende naar een ritme en de kamer nog vol met geboorte-felicitatiekaartjes. Eigenlijk gewoon geen zin in "het gedoe".


Maar dit jaar was anders. Dit jaar hadden we ons ten doel gesteld om met kerst in ons nieuwe huis te wonen. En beloofd dat er een boom kwam. En die kwam er zelfs nog vòòr we over gingen! Voor het eerst bewust met drie jongens de boom optuigen, ik vond het sùper! Op de achtergrond Skyradio met non-stop kerstmuziek door de oude transistor en we deden zelfs een polonaise bij het horen van de Beatles.

Van te voren had Finn gevraagd wat voor hem nou echt "kerstmis" zou zijn. Hij dacht even na en zei: een kampvuurtje in de nieuwe tuin. En broodjes aan een stokje er boven. En gourmetten. En een gekookt eitje 's morgens. En kaarsjes aan, de zelfgemaakte kerststukjes op tafel en kerstmuziek. En....  Finn is bij uitstek ons gezelligheidskind. Vraagt ook regelmatig of we een "gezellig avondje" gaan houden. Heel slim om zo de tijd-om-te-gaan-slapen te rekken maar ook wel gewoon heel schattig hoe hij kan genieten van kleine dingen.

Kerst begon eigenlijk voor de jongens al op de laatste schooldag. In je mooiste kleren in het donker naar school 's avonds, dat is leuk en spannend! Finn had voor het eerst een echt colbertje aan, zo stoer! Iedereen zou iets lekkers mee nemen van huis en wij hadden twee schalen vol kaasstengels gebakken. Die gingen warm mee en we leverden de boys af in een warm sfeertje waarna we ze anderhalf uur later weer konden halen.

Blije jongetjes en Teijes juffen stonden ons al lachend op te wachten. Allebei nog helemaal verbaasd: "Wat kan die Teije èèèèten!!!!
Bleek dat 'ie zich een paar flinke borden met van alles en nog wat had volgeschept en toen iedereen weer gezellig om de juf heen zat die bij de kerstboom verhaaltjes voor las, zat hij nog in z'n uppie op z'n gemak te eten aan tafel. Hahaha, we zagen het helemaal voor ons!

Kerstavond dan. Vorig jaar, Finn wist het nog precies, hadden we pasteitjes gegeten aan tafel met de kaarsjes aan, en daarna Disney kerstfilmpjes gekeken. Maar dit jaar hadden we een nog veel grotere verrassing.
Eerst lekker eten aan tafel en toen het tijd was voor het toetje was papa ineens verdwenen en, zo gek, moest iedereen de jas aan. Muts op, das om, wachten tot iedereen zo ver was en dan, gewapend met het fototoestel, met z'n allen de tuin in.
Dààr was papa. In het donker maar bij een kampvuurtje in onze eigen megatuin. Stoeltjes eromheen en voor allemaal satépennen en marshmallows. Daar zaten we dan, zo stil, zachtjes kerstliedjes zingen en dan dat opgewonden gegiechel van de jongens. Magisch!

Ondertussen lag er binnen een heerlijke verse worst te pruttelen waar we om beurten even naar toe gingen. Vroeger, had ik Teun verteld, gingen we 's avonds laat naar de "nachtmis" en als we dan 's nachts thuis kwamen aten we stukjes warme verse worst. Voor mijn gevoel was dan kerst echt begonnen. Het toeval (bestaat toeval?) wil dat toen de worst klaar was, buiten de klokken van de kerk in het dorp begonnen te luiden. Met dat geluid op de achtergrond aten we als afsluiting van kerstavond, of eigenlijk als begin van de kerst, warme verse worst bij het vuurtje. Bijzonder.

Kerstnacht was iets minder gezellig. We dachten eerst nog dat het aan de worst en marshmallows lag want Sil heeft de hele nacht en de hele eerste Kerstdag gespuugd. Het bleek gewoon de griep. En een fijne timing. En Sil was er nog niet overheen of Finn nam het stokje van hem over, joepieeeee!!

We hebben dus een rustige kerst gehouden. Mooie kerststollen gebakken, Sillie lekker veel laten slapen en met Finn en Teije "Het Geheim" gekeken. Vorig jaar in de bios, nu lekker thuis in ons nieuwe huis.
Ook hebben we, in plaats van het kopen van een luxe taart, kleine cakejes gebakken en samen versierd. Met gekleurd glazuur en allerlei versieringen. De jongens hebben een gezonde dosis fantasie en creativiteit, dat was weer duidelijk.
Opa en oma nog op bezoek, lekkere hapjes en ontbijtjes en gourmetten op tweede kerstdag. Voor het eerst echt bewust voor alle jongens, heel gezellig, en we konden er eens uitgebreid de tijd voor nemen. Muziekje er weer bij en heerlijke geuren rond de tafel.
Alhoewel......? Een jammerend en benauwd kijkend Silletje liet zien dat z'n buikgriep, ondanks z'n terug gevonden eetlust, toch nog niet helemaal weg was. Ik zal niet in details treden maar laten we het er maar op houden dat de lucht niet te harden was en Sil onder de douche afgespoeld moest worden. Vroeg in de pyjama dus. Arm ventje.
Toch een kerst waar we met een heel fijn gevoel op terug kijken.

 

Al weken, wat zeg ik? Màànden, wil ik het loggen weer oppakken. Maar er is

a. Weinig tijd
b. Veel te doen
c. Een site die achterligt en waarvan ik webmaster ben
d. En een nieuwe, tijdelijke site die ook onder m'n beheer valt (ach ja, had toch niks te doen )
e. Kleine mennekes met vakantie
f. Een baan waar ik zo nu en dan een paar uurtjes in moet stoppen
g. En vooral... zoveel te vertellen over zo'n lange tijd dat ik niet meer weet waar ik dan moet beginnen.

En dan komt Juul met een geniale voorzet en ga ik gewoon lekker daarmee beginnen. Niet wetende hoe snel de volgende log online zal staan maar wel wetende dat het fijn is om de drempel (klein drempeltje, hoor) weer over te zijn.

En nu weer terug naar het filmpje: DIT STOND OP NUMMER 1 OP 20 JUNI 1973, THE DAY I WAS BORN 
 

WE WERE ALL WOUNDED
 REDBONE

Links: 1973, papa Harry kwam thuis na zijn werk en ik at gewoon nòg een keer warm. Bovenop de tafel! *grijns*

Rechts: juist ja, 2011. Papa Teun kwam gisteren thuis na zijn werk en Sil at gewoon nòg een keer warm. Bovenop oma's tafel! *dikke grijns*

38 Jaar verschil, dezelfde genen: mama en Silliebillie!